zondag 22 april 2012

Prachtige ideële reclames - die je aan het denken zetten

Ik kwam via facebook enkele hele mooie voorbeelden van ideële reclame tegen, vooral op het gebied van milieubescherming en natuurbehoud. Stuk voor stuk prachtige advertenties die je aan het denken zetten:



Give A Hand To Wildlife. A masterpiece can always attract a lot of attention.


Before It’s Too Late. Give our Mother Earth a chance to breath.


 Help Before It’s Too Late. The message strikes through the heart, doesn’t it? This advertisement is a jewel.


 Each Minute Counts. Every 60 seconds a species dies out. Each minute counts.



Don’t Leave Him Alone With Chernobyl. “20 years after the disaster, Chernobyl’s landscape remains as one of the barren planets."



Cure the Victims of Domestic Tests. Don’t let your quest for beauty kill the innocent.



Respect The Planet. Of course we won’t ever think of vandalize such a beautiful creature, would we? 


Oceans Aren’t The Only One In Danger. Karma remembers everything.



They Will Pick It Up. It’s not too late for you to realize that you can save an animal’s life by not throwing rubbish everywhere.



Bron en linkje naar alle advertenties: Hongiat: 60 public awareness adds 
(Hier staan er nog veel meer)

zondag 8 april 2012

Inhoud van de zwarte afvalcontainer na 2 weken


Voor de rest heb ik zo veel mogelijk gerecycled. De inhoud van dit bakje - voornamelijk chipszakken en soortgelijke wikkels enzo - was echt niet te recyclen, en is dus restafval. Verder nog wat lege drankkartons, maar die zijn niet afgebeeld.

woensdag 4 april 2012

Nog meer zooi de deur uit

Of, nou ja, het is eigenlijk geen zooi. Eerder mooie spullen. Maar ik gebruik ze niet meer en ik kan ze nu wel loslaten. Gek is dat he, ik ben nu zo'n 1,5 bezig met declutteren/ontspullen, of gewoon je huis opruimen. En ik merk dat ik gevoelsmatig steeds verder ga. Ik kan steeds makkelijker dingen loslaten. Dingen die ik eerst absoluut wilde houden, zie ik nu weer en ik denk: het kan ook wel weg. Ik besef nu dat bepaalde herinneringen altijd bij je blijven, maar dat je dit niet moet verwarren met het voorwerp zelf.

Ik heb nog altijd geen enkel ding gemist.

Wat er nu weer weggaat is...

  • Een klein tv-tje. Gaat weg omdat ik het gewoon nooit meer gebruik en waarschijnlijk ook niet meer ga gebruiken. Hoewel het maar een tv-tje is, kleven er wel grote sentimentele en emotionele waarden aan. Maar de herinnering aan die tijd blijft, en dat is belangrijk. Niet het voorwerp zelf, dat sleep ik niet meer mee.
  • Diverse (mooie) dvd's. Hier een goed inspiratiepunt om dvd's los te laten.
  • Nog wat boeken
  • Opbergdoos voor sieraden
  • En nog wat dingetjes, zoals een sjaal, een mr. Jummy knuffel, enz.


Allen mijn omgeving begrijpt het niet zo. Ze vinden het onbegrijpelijk dat ik die dingen wegdoe. Op het werk zeg ik niet eens meer dat ik weer wat spullen naar de kringloop breng. Ik stuit vooral op onbegrip. "Ga je nu alwéér?? Is je huis nu niet eens een keer leeg?"
(Nee.)

Mijn moeder vroeg: "Heb je echt 20 boeken weggedaan? Toch niet die mooie he, die je ooit gekocht hebt??"
(Euh, ik heb ze allemaal ooit gekocht.. Daar zat de fout, niet in het nu wegbrengen.)

Ondertussen hoor ik dezelfde mensen wel verzuchten dat ze zoveel spullen hebben, en ook al hebben ze bijvoorbeeld een nieuwe, grotere keuken, dat dat dingen binnen de kortste keren weer volgepropt staat met spullen. "Hoe meer ruimte je hebt, hoe meer spullen het aantrekt!"

Uhm, tsja. ;)

Heb laatst globaal een beetje geteld hoeveel spullen ik nu weg heb gedaan, en dat zit ongeveer om 450 dingen! Variërend van een groot bankstel en een kastje tot hele kleine speldjes, maar toch. Al die zooi zou zeker in zo'n 8 grote verhuisdozen  passen, + dan nog mijn oude een kastje en twee grote zitbanken.

Al merken sommigen wel op dat ik duidelijk aan het loslaten ben. Klopt. :) Dat geldt bovendien voor zowel de spullen als een bepaalde periode die ze symboliseerden. Dat is goed, want het verleden is voorbij en daar blijf ik niet meer in hangen. Ik heb bijvoorbeeld lang vastgehouden aan bepaalde meubels en spullen, omdat die voor mij symbool stonden voor een gelukkige studententijd. Maar nu is het 3 jaar later en laat ik het los. Die tijd was heerlijk, maar het is voorbij en nu komt er weer ruimte voor iets nieuws.