zondag 26 februari 2012

Mini-recensie van het boek Genoeg: consuminderen vanuit een wetenschappelijk perspectief

Ik heb het boek Genoeg van John Naish gelezen. Sommigen vonden het niet om door te komen, maar ik vond het een fijn en inspirerend boek om te lezen. De auteur treedt af en toe wat in herhaling, maar er staan veel interessante en bijzondere opmerkingen in.

Één passage vond ik erg leuk, en dat is de passage waarin consuminderen bekeken wordt vanuit een wetenschappelijk perspectief. Wetenschappers van de Universiteit van Glasgow hebben een studie gedaan naar mensen die vrijwillig met minder leefden. Wat blijkt? Om echt zelfvoorzienend te kunnen leven heb je vooral heel veel geld nodig.

Vanaf blz 154...
Wat is het alternatief voor meegesleept worden door een enorme stroom levensstijlopties? Er is een soort beweging gaande, een voluntary simplicitiy movement. Vrijwillige eenvoud. Een kleine, maar groeiende groep mensen die ervoor kiest de stedelijke ratrace te verruilen voor een rustig plattelandsleven waar de opties zich beperken tot keuzes die alleen lokaal, ethisch, duurzaam en recyclebaar zijn. Een leven waar in ruil daarvoor de druk minder is en de verwachtingen simpeler zijn. Zelfs de oude Grieken benadrukten al de eenvoudige genoegens des levens, zoals een goede maaltijd en goede vrienden.Het ideaal van zelfvoorzienend leven is verheven tot een hoogtepunt van het nieuwe groene maatschappelijke ideaal. Vele consuminderaars kiezen ervoor dit ideaal te verkennen door naar de boerenmarkt te gaan of een groente- en fruitabonnement te nemen.
Maar als je meer wilt doen dan een beetje pootjebaden in de versimpelde agrarische idylle, kan de logistiek uiterst lastig zijn, tenzij je al eerder flink in de slappe was bent komen te zitten. Een onderzoeker aan de Universiteit van Glasgow die de beoefenaars van vrijwillige eenvoud diepgaand heeft bestudeerd, zegt: ‘Het simplificeren van je leven is zeer gecompliceerd’
Het grootste probleem is de aanzienlijke financiële injectie die je nodig hebt om te ontsnappen aan de zwaartekracht van het westerse leven van de 21e eeuw; simpelweg je eigen houten hutje naast een vijver bewonen kan niet, en het vergt een grote som geld om een hypotheekvrije lap grond met ethisch verantwoorde lokale rozen te bekostigen. ‘Om de beslissing te kunnen nemen radicaal te vereenvoudigen, minder te hebben, moet je in het verleden heel veel gehad hebben’.



Nog wat andere leuke citaten en treffende bespiegelingen uit het boek:

  • Opvattingen over levensstijl zijn net zo besmettelijk als geeuwen, marcheren en ellende. 
  • Parttime werken is beter voor je eigen ecologie, omdat het ruimte vrijmaakt om je geest, leven en lichaam (beter) te verzorgen.  
  • Is het je wel eens opgevallen dat hypotheekverstrekkers nooit reclame voor hun producten maken met foto’s van mensen die overwerken om de stenen dozen waarin ze wonen te kunnen betalen?
  • Ecoleven wordt in rap tempo een sociaal statement. Naish noemt het een vorm van gft-snobisme. Een groeiende maar onuitgesproken overtuiging onder de middenklasse is dat aardige, goed opgeleide, zorgzame mensen recyclen en naar boerenmarkten gaan. Vervelende, onnozele, gewone mensen doen dat niet.
  • ‘Zijn we er al? Zijn we er al?’ Dat is het eeuwigdurende refrein van de achterbank van de menselijke evolutie. Onze instincten beieren dezelfde herhaalde vragen als verveelde kinderen op de achterbank van een auto. Zijn we al gelukkig genoeg? Hebben we al genoeg kennis? Zijn we al voldaan genoeg en zijn we al rijk genoeg? Als Maynard Keynes op de chauffeursstoel had gezeten, zou hij zich omgedraaid hebben om ietwat korzelig te antwoorden: ‘Potverdikkie ja. Stap nou maar uit en ga van het uitzicht genieten.’
  • Als Keynes de huidige welvarende Westerse wereld zou zien, zou hij zeggen: Fiscale klus geklaard. Laten we verdergaan met interessante dingen.’ Hij dacht dat als iedereen eenmaal zijn behoeften en basisverlangens had bevredigd, dat we eindelijk vrij zouden zijn om de hogere mogelijkheden van de mensheid te verkennen. We zouden floreren: in de kunst, cultuur, in het perfectioneren van de ultieme verfijndheid van schoonheid en vriendschap.
  • In plaats daarvan jagen we op steeds meer bezittingen, beroemdheid, geluk, nietszeggende informatie en andere steeds maar meren.
  • Het materiële is in de westerse wereld wel zo’n beetje optimaal. Het heeft geen zin nog meer na te jagen. Het is tijd om dankbaar te zijn, en om te zeggen:  ‘Genoeg’.



Lees ook:
Interview van Genoeg Magazine met John Naish uit Genoeg 68 (pdf)


Recensies van andere bloggers:
Valhalla: Eenvoudig leven is a bitch
Een beetje groener: Genoegisme

maandag 20 februari 2012

Verloren Downtons

Het is weer compleet offtopic, maar moet af en toen kunnen!

Wie kent er niet het Britse kostuumdrama Downton Abbey? De serie wordt deels opgenomen in Highclere Castle, een landgoed dat prachtig bewaard is gebleven. Het wordt nog steeds bewoond door de familie die het al eeuwenlang in bezit heeft.



Ik kwam gister een interessant artikel tegen over verloren Downtons. Het gaat over voormalige Engelse kastelen en landgoederen die helaas niet behouden zijn. Ze zijn ten prooi gevallen aan gekke of gokkende erfgenamen, stedelijke uitbreiding, golfbanen, campings en zelfs voor parkeerplaatsen.

Sinds de Tweede Wereldoorlog zijn er in Engeland meer dan duizend voormalige kastelen en landgoederen afgebroken en verwoest. Het is vaak niet alleen zonde van de geschiedenis, maar ook van de omgeving. Het kasteel en de mooi aangelegde tuinen moesten vaak plaats maken voor lelijke moderne architectuur.



Hieronder enkele kastelen en landgoederen die het niet gered hebben.


Lathom Hall in Lancashire. De laatste erfgenaam van het landgoed gaf zijn geld liever over de balk, en hield vele extravagante feestjes. Hij moest het landgoed in 1925 verkopen om zijn schulden af te betalen. Het kasteel was nog tijdelijk een jongensschool, maar moest plaatsmaken voor een flatgebouw in de jaren '50.

Voor:

Na



The Deepdene in Surrey was in het bezit van een adellijke familie, die het in 1807 verkocht aan een rijke bankier. Ruim een halve eeuw later kwam het in handen van een erfgenaam die vooral geld onttrok uit het landgoed, in plaats van erin te investeren. Het is nog enkele decennia verhuurd, maar werd ten slotte toch verkocht in 1917. Het kasteel werd vervolgens een hotel, totdat het afgebroken werd in opdracht van de Britse Spoorwegen in 1967. Momenteel is het gebied onderdeel van stedelijke uitbreiding, waaronder een groot kruispunt.




Beaudesert Estate in Staffordshire. Ten prooi gevallen aan een gekke erfgenaam, die met enorme schulden stierf in Monte Carlo. Het landgoed werd in 1932 op een veiling verkocht voor 800 pond. Er niets meer over dan een ruïne en een deel van het gebied is nu in gebruik als camping.





Haggerston Castle in Northumberland. Dit landgoed werd door de adellijke familie omstreeks 1850 verkocht aan een rijke zakenman, wiens fortuin voortkwam uit slaven- en suikerhandel en door bankieren. De laatste erfgenaam had echter geen interesse in het landgoed en verkocht het in 1938. Op de toren na is alles afgebroken en het is nu een vakantiepark.



Bron: artikel op Daily Mail
Boek:John Martin Robinso, Felling the Ancient Oaks. How England lost it's Great Country Estates.

En voor wie nog niet genoeg kan krijgen van Downton Abbey: Hier vind je speciale aankleedpoppen (met bonus Pamuk voor Mary en emoties voor de Dowager Countess)

zaterdag 18 februari 2012

Kroegtijgers

Nee, in tegenstelling tot wat je zou vermoeden gaat dit stukje gaat niet over kroegen of kroegentochten..

Het gaat over opruimen, opruimen, en nog eens opruimen. Ik verzamelde vroeger allerlei interessante artikeltjes en leuke krantenstukjes in een map. Ik heb de map nu helemaal uitgezocht, en een groot deel kon gelijk weg. De leukste teksten en plaatjes heb ik nu  ingescand, zodat ik een digitale versie heb. De papieren versies kan ik dan (veel) makkelijker loslaten en kan met het oud papier mee. Het voordeel is bovendien dat het zo beter bewaard blijft; vooral krantenknipseltjes vergelen en gaan sneller verloren.

Één van de leukste stukjes die ik tegenkwam is een artikel over cafékatten: katten die in een café leven, om muizen te vangen en (vooral) voor de gezelligheid. Ik vond het te leuk om niet te delen! Het artikel is geschreven door Laura Baar.