Zero Waste

Laatst kwam ik op de blog van Spaarblog onderstaand filmpje tegen. Het gaat over een Amerikaans gezin dat zo goed als nauwelijks afval produceert.

Wow! Ik vind het erg inspirerend! Ik wou dat ik zoiets kan doen. Helaas moet ik toch vaak dingen in de zwarte bak gooien.
Ik probeer wel zo min mogelijk afval achter te laten, en dat lukt me wel aardig. Ik heb zo’n grote zwarte container en ik denk dat ik iets van 20 of 30 centimeter afval heb per 2 weken. Dat is de bodem van de container. Als ik dan zie hoe de de containers van de buren uitpuilen… Nogal een verschil!

Ik recycle zoveel mogelijk. Zo haal ik zoveel mogelijk plastic er al uit. Plastic verpakkingen van diepvriesproducten, kaas, vlees, vleesvervangers, zakken van kattenbrokken, oude doucheflesjes, noem maar op, knip of haal ik allemaal open. Ik verzamel dat per dag en nadat ik 's avonds klaar ben met de afwas spoel ik het plastic af in hetzelfde (inmiddels koude) afvalwater. Even laten drogen en dan kan het bij de rest van het plastic. Ik heb vaak elke dag wel iets van plastic, als is het maar een klein dopje.

Was ik al best trots op mijn schaars gevulde zwarte bak, de familie van Zero Waste gaat nog een stap verder. Die willen het liefst helemaal geen afval, ook zo min mogelijk afval van plastic of glas. Hun motto is Refuse refuse refuse. Then reduce, reuse, recycle (and oly in that order). Ze raden aan om te weten wat voor spullen je allemaal in huis hebt, daarvan te houden en het ook allemaal te gebruiken.

In het huishouden gebruikt de familie Johnson vloeibare castile zeep als shampoo en als basis voor schoonmaakmiddel. Met kerst versieren ze een grote plant uit de kamer. Als er boodschappen moeten worden gedaan, gaat de familie met lege glazen potten naar de (biologische) supermarkt om ze daar ter plekke te vullen met dingen als kaas, vlees en olijven. Zo heb je geen verpakkingsmateriaal en een stuk minder afval.

Ik denk dat sommige Zero Waste tips zeker haalbaar zijn, maar sommige zijn niet altijd even praktisch. Zo kun je volgens mij moeilijk met lege potten naar de supermarkt gaan om ze daar te vullen. Misschien dat dat bij de boer of een biologische boerenmarkt wel kan?

Toch vind ik de levensstijl van Zero Waste erg inspirerend. Hun doel om eenvoudiger te leven en je bestaan voor de planeet een stuk lichter te maken spreekt me erg aan. Ik ga vanaf nu proberen om nog bewuster zoveel mogelijk afval te vermijden en recyclen, en om de zwarte bak zo leeg mogelijk te houden. Ik kan hiervoor een aantal extra dingen doen:

• Al in de winkel of supermarkt letten op verpakkingen. Chocomel kan je bijvoorbeeld ook kopen in flessen, in plaats van pakken. De verpakking van bijvoorbeeld Valess bestaat uit een kartonnen omhulsel en een plastic bakje. Biologische suiker zit vaak in een papieren verpakking. Niets hiervan komt dus in de prullenbak terecht.
• Ál het plastic recyclen. Gewoon alles even afspoelen/wassen in oud afwaswater. Als er nog een sticker opzet (bijvoorbeeld bij kaas), kun je dat eraf knippen.
• Groente en fruit meer bij lokale boerderijwinkels halen, en kijken of je dat zonder verpakkingsmateriaal mee kan krijgen.
• ???

Links:

Zero Waste blog
Een artikel over de familie met veel tips

80 tips van de familie voor Zero Waste

Zo doet de familie boodschappen

Een zee vol gezichten

Wie staat bij de supermarkt bij de tijdschriftensectie ook wel eens lekker door de tijdschriften te bladeren? ;)
Ik doe dat wel eens, ik ben nieuwsgierig wat er in een bepaald blad staat en blader dat dan door, om het vervolgens niet te kopen. Ik vind tijdschriften vaak nogal prijzig, en eenmaal gelezen doe ik er vaak toch niets meer mee. Meestal belandt het na lange tijd via de ik-doe-niets-meer-met-dat-tijdschrift-maar-ik-vind-het-zonde-om-weg-te-doen-stapel uiteindelijk toch in de blauwe papiercontainer.

In de National Geographic Traveler zag ik een leuk artikeltje staan over prachtige beelden onder water, waar vissen tussen zwemmen. Ik dacht eerst dat het antieke Europese beelden waren, die - na bijvoorbeeld een overstroming - op de bodem van de zee terecht zijn gekomen.

Het blijken echter moderne beelden te zijn, en ze dienen een ecologisch doel. De beelden zijn ontworpen door de Brits/Guyanese kunstenaar James de Caires Taylor. Hij liet op de bodem van de oceaan nabij het Caribische eiland Grenada diverse beeldengroepen van in totaal zo'n 65 beelden neerzetten.

Over de hele wereld staan koraalriffen onder druk door zowel natuurrampen als door toedoen van de mens. Reeds 40% van de werelds' koraalriffen is al verwoest. Ook in de omgeving van Grenada is koraal verwoest door orkanen en tropische stormen. Taylor, verontrust door de verdwijnen van het koraal, kwam op het idee de natuur een eindje op weg te helpen met het herstel.

Hij ontwierp een groot aantal beeldengroepen van staal en cement, en liet deze tussen de 5 en 25 meter diepte plaatsen op de oceaanbodem. De beelden zijn behandeld met een extra laagje die ze koraal-vriendelijk maakt. Met het verstrijken van de tijd transformeert elk beeld onder water: het gladde oppervlak wordt bruin en groen, en het beeld wordt langzaam bijgeschaafd en gehavend door de zeestromen en het ontkiemen van kleine koraalpoliepjes.
 
Het is de bedoeling dat de beeldengroep in de loop der tijd op een natuurlijke manier transformeert in een kunstmatig rif. De sculpturen worden een toegangsoord voor tropische vissen en andere organismen, en het is een plek waar koraal op een natuurlijke wijze kan groeien en ontwikkelen. Het duurt ongeveer tussen de 10 en 80 jaar voordat hard koraal gevormd is, maar Taylor zegt dat hij al het begin van koraal op een paar beelden ziet groeien. 

Op de website van Taylor staan foto's van de geleidelijke transformatie van de originele pure beelden naar een koraalrif. Bezoekers van het eiland kunnen tussen de beelden door duiken of ze bewonderen als ze aan het snorkelen zijn. Dit schijnt een unieke en bijzondere ervaring te zijn. Doordat de beelden onder water staan en ook het licht anders is, ontstaat er een mysterieuze en spookachtige sfeer.

De beelden stellen de bevolking van Grenada voor, en vertellen hun folklore en geschiedenis.

The Lost Correspondent
Één van de beelden is The Lost Correspondent, een figuur achter een bureau met een typemachine. Het bureau was bedekt met krantenartikelen, maar raakt steeds meer bedekt met zand. Het beeld symboliseert de enorm snelle vooruitgang in communicatie.

The Archives of Lost Dreams
Het archief van verloren dromen stelt een onderwaterarchief voor, met een archivaris. Het archief bestaat uit honderden boodschappen in flessenpost. De archivaris registreert de boodschappen op categorieën, zoals hoop, angst, verlies of vreugde. Het beeld staat op een plek waar in het verleden koraal is verwoest door stormen en orkanen.

Vicissitudes
Een andere prachtige beeldengroep is Vicissitudes. Het zijn 30 beelden van kinderen in de leeftijd tussen de 10 en 14 jaar, die in een cirkel staan en elkaars hand vasthouden. Deze beeldengroep symboliseert de cirkel van het leven. De beelden zijn levensecht, want ze zijn gemaakt van mallen van kinderen van diverse etnische afkomsten van Grenada. Deze groep staat 5 meter onder water.

Inmiddels staan er nog tal van andere beelden op andere plekken in de oceaan, waaronder bij Cancun, Mexico. Hier staat zelfs een groep van 400 beelden bij elkaar. Elk beeld of beeldengroep heeft bovendien een symbolische betekenis. Zo heet de groep van de 400 beelden Silent Evolution en symboliseert de nieuwe respectvolle relatie van de mens met de natuur.

Van zo'n mooi initiatief wordt je toch hartstikke blij?

Bron:
Underwatersculpture.com

Bloedmobieltjes

Ik heb woensdagavond een interessante documentaire gezien: Blood in the Mobile, over het verband tussen onze mobieltjes en een langdurig bloedig conflict in Oost-Congo dat al meer dan 5 miljoen levens heeft gekost.

In de documentaire gaat de Deen Frank Poulsen op zoek naar de herkomst van de grondstoffen die in elk mobieltje zitten. Mobieltjes bevatten onder andere edelmetalen (goud, zilver), zware metalen (kobalt) en zeldzame mineralen als coltan en cassiterite. Zonder coltan zou elke mobiele telefoon het formaat en het gewicht hebben van een colafles. Dankzij coltan kan men mini-accu's en mini-condensatoren inbouwen, waardoor het erg kostbare metalen zijn.
Coltan en cassiterite zijn grotendeels afkomstig uit mijnen uit de Congo. Congo is ontzettend rijk aan waardevolle grondstoffen, zoals goud, diamant en mineralen. Desondanks in de Congo één van de armste landen ter wereld, en verdwijnen de waardevolle grondstoffen in de handen van het Westen.

Deze mineralen worden gedolven door veelal tienerjongens en mannen die gedwongen zijn om onder erbarmelijke omstandigheden te leven. Ze verrichten jarenlang zwaar lichamelijk werk in diepe en gloeiendhete mijnschachten, en verdienen hooguit tussen de 1 en 5 dollar per dag. Hun geld moeten ze dan grotendeels weer afstaan aan de gewapende troepen. Hierdoor komen ze terecht in een uitzichtloze situatie, en velen kunnen nooit meer weg.
Poulsen: "Hier sterven mensen, zodat wij nieuwe mobieltjes kunnen kopen."

De mineralen worden duur doorverkocht aan het Westen en eindigen op den duur in onze nieuwe mobieltjes. De winst komt terecht bij het leger en de andere milities, die hiermee de burgeroorlog financieren en de lokale bevolking terroriseren.

Hierdoor zijn de metalen conflictmetalen geworden, en zo financiert het Westen een bloedige oorlog die in de afgelopen 15 jaar meer dan 5 miljoen levens heeft gekost.

Poulsen vraagt zich af in hoeverre wij met onze grote zucht naar de nieuwste mobieltjes en andere elektronica verantwoordelijk zijn voor deze kinderarbeid, uitbuiting en burgeroorlog? Door de grote vraag uit het Westen zijn immers deze illegale mijnen ontstaan. Hij reist af naar het hoofdkantoor van Nokia, de grootste mobiele telefoonfabrikant. Hij wil weten of Nokia zich bewust is van de herkomst van hun grondstoffen en wat ze er aan doen? Nokia draait om de hete brij heen en zegt dat ze erg bezorgd zijn over de situatie. Ze zouden ooit wel graag willen beginnen aan een eerste stap om naar een mogelijke oplossing toe te werken... enz enz.
Poulsen is van mening dat Nokia zich dondersgoed bewust is van de uitbuiting in de Congo. Nokia is echter meer geïnteresseerd in winst maken en veel geld verdienen, en doet dat desnoods over de rug van de jongens die gedwongen in de mijnen werken.

Er is een vrij eenvoudige oplossing voor dit probleem. De elektronica-industrie moet verplicht worden te vermelden waar de mineralen vandaan komen die verwerkt worden. Iedere consument kan dan zien waar de grondstoffen voor zijn mobieltje vandaan komen, en kan er voor kiezen om een conflictvrij product te kopen.

Er is echter nog geen wet die verbiedt om conflict-mineralen te verwerken in elektronische producten. Hierdoor is er nog geen telefoon leverbaar waarin gegarandeerd geen conflict-mineralen zijn verwerkt. Het enige wat je voorlopig als consument kan doen is zo weinig mogelijk nieuwe elektronische apparaten kopen. Het is de verantwoordelijkheid van de fabrikanten om coltan en cassiterite uit legale bronnen te halen.

Kijk in ieder geval de trailer van de documentaire:

De volledige documentaire is via Uitzending Gemist te zien.

Interessante links:
Bloodinthemobile 
Conflictminerals.org
African minerals and electronics: Technology soaked in blood
They are calling on you (erg mooie pdf)

Als je even op internet zoekt, kom je meer documentaires tegen.
Blood Coltan (2008)

Leestip over de Congo:
De Gifhouten Bijbel van Barbara Kingsolver. Deze historische roman gaat over de koloniale geschiedenis van de Congo en speelt in de jaren '50 van de 20e eeuw.

Overige tips:
http://www.leonardodicaprio.org/
Dit verhaal over Coltan doet waarschijnlijk denken aan de film Blood Diamond met Leonardo Dicaprio, waarin diamanten op een soortgelijke schrijnende wijze werden gedolven. Er schijnt inmiddels een keurmerk of certicaat te bestaan voor conflictvrije diamanten. Leonardo Dicaprio heeft een eigen eco site waarop veel informatie te vinden is over de situatie in Oost-Congo en wat de gevolgen voor de berggorilla's daar zijn. Volgens mij wordt de site nu verbouwd (ik zie alleen onderwerpen over tijgers), maar ik houd de site in de gaten.

Wil je je oude mobiel recyclen?
Je kunt je telefoon gratis opsturen naar een goed doel. Zij krijgen een vergoeding, waarna de opbrengst ten goede komt aan de door hen gesteunde dieren/projecten. Bovendien wordt je telefoon gerecycled en komt zo niet op de afvalhoop terecht.
Inlever envelop van Stichting AAP
Inlever envelop WNF